Cyanotype
Een cyanotype is de eenvoudigste van mijn historische afdruktechnieken, en de snelste. Het beeld is Pruisisch blauw. Voor de meeste beelden laat ik het zo. Soms tint ik de print met tannine: welke tint ze dan krijgt, hangt af van de tannine, van bruinachtig tot een warm rood.


Net als bij platinum/palladium heb ik geen donkere kamer nodig: de emulsie is alleen gevoelig voor uv-licht.
Hoe ik werk
Het negatief. Een contactafdruk van het 4×5-negatief, of voor een groter formaat, tot A3+, een digitaal vergroot negatief op transparante film (Pictorico), afgedrukt met een Canon PIXMA PRO-200 en een curve die ik zelf heb afgesteld.
Het papier. Bergger COT 320, 100 % katoen, hetzelfde papier dat ik voor al mijn historische afdruktechnieken gebruik.
De emulsie. Ik werk met het klassieke recept: twee oplossingen van ijzerzouten, die ik vlak voor gebruik meng. Ik breng ze aan met een glazen staaf of een zachte Japanse borstel en laat het papier drogen in het donker.
Belichten. Onder glas, met ledstrips van 365 nm of in de zomer met de zon.
Spoelen. Een cyanotype heeft geen ontwikkelaar nodig: in water spoelt de emulsie die niet belicht werd weg, en wordt het blauw dieper. Eventueel volgt daarna het tannine. Dan droogt de print.
Tijd
Een cyanotype gaat meestal vrij snel, maar ik reken op ongeveer een uur, en dan nog spoelen en drogen.
Een techniek uit 1842
Sir John Herschel vond de cyanotype uit in 1842. Anna Atkins gebruikte ze kort daarna voor haar afdrukken van planten en algen, en was zo de eerste die een boek illustreerde met fotografische beelden.
Een print bestellen
Elk analoog beeld in het portfolio kan je als cyanotype bestellen, blauw of getint. De prijzen per formaat en printtype vind je op de pagina Prijzen.
